Analizde, Ankara’nın askeri kapasitesini sistematik ve planlı şekilde büyüttüğü vurgulandı. Türkiye’nin yerli savunma sanayii yatırımlarıyla operasyonel yeteneklerini artırdığı, bu kapasite artışının yalnızca savunma amaçlı olmadığı, uzun vadeli ve çok boyutlu bir stratejinin parçası olduğu ifade edildi.
Haberde, Türkiye’nin askeri gücünü dış politikanın merkezî unsurlarından biri haline getirdiği belirtilerek, yerli silah sistemleriyle güçlendirilen operasyonel kapasitenin Suriye’den Kafkasya’ya, Ege’den Doğu Akdeniz’e uzanan geniş bir coğrafyada etkili olduğu kaydedildi. Ankara’nın askeri birikimi baskı ve caydırıcılık unsuru olarak kullanmanın yanı sıra sahada denge kurma aracı olarak da değerlendirdiği aktarıldı.
“Ankara artık kriz bölgelerinde aktif rol üstlenen, sahada askeri ve diplomatik araçları eş zamanlı kullanan bir güç konumuna geldi” ifadesine yer verilen haberde, Türkiye’nin yalnızca savunma refleksiyle hareket etmediği, bölgesel istikrar ve denge oluşturma hedefiyle stratejik adımlar attığı belirtildi.
Analizde, Türkiye’nin Libya ve Somali’de yürüttüğü faaliyetlere de geniş yer ayrıldı. Ankara’nın bu ülkelerde yalnızca askeri varlık göstermediği; eğitim, danışmanlık ve savunma altyapısı desteğiyle uzun vadeli güvenlik iş birlikleri kurduğu ifade edildi. Libya’da Türk unsurlarının kalıcı varlık göstermesi, hava savunma sistemlerinin devreye alınması ve stratejik üslerin etkin kullanımı, Kuzey Afrika’da jeostratejik konumlanma çerçevesinde değerlendirildi.
Haberde, Türkiye’nin ekipman desteği, askeri eğitim ve danışmanlık faaliyetleriyle klasik ikili ilişkilerin ötesine geçen geniş kapsamlı bir güvenlik ağı oluşturduğu savunuldu. Değerlendirmede, “Türkiye yalnızca bölgesel değil, kıtalararası ölçekte stratejik hesap yapan bir aktör haline geldiğini ortaya koydu” ifadesine yer verildi.
